Ενοριακή Βιβλιοθήκη
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ἐμφανίζεται στὸ προσκήνιο σὲ μιὰ ἐποχὴ δύσκολη ποὺ ὁ Ὀρθόδοξος λαὸς μας βρίσκεται σὲ δυσχερῆ θέση.
Ἀπὸ τὴ μιά, ἡ φτώχεια, ἡ ἀμάθεια καὶ ἡ καταπίεση ὁδηγοῦν στόν ἐξισλαμισμὸ, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ ξένοι μισιονάριοι, ἀλλὰ καὶ οἱ σπουδαγμένοι ἀπὸ τὴν Ἑσπερία, προπαγανδίζουν τὸν ἀγνωστικισμὸ καὶ τὴν ἀθεΐα.
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος, μὲ ἤδη λαμπρὲς σπουδὲς καὶ Ὀρθόδοξη ἀγωγή, πηγαίνει στὸ Ἅγιο Ὅρος τὸ 1775, σὲ ἡλικία 26 ἐτῶν, καὶ μὲ ταπείνωση καὶ αἴσθημα εὐθύνης ἀναλαμβάνει νὰ βοηθήσει τὸ κατὰ δύναμιν τὸ Γένος στὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει. Ξέρει ὅτι ὁ λαὸς κινδυνεύει νὰ ἐξισλαμισθεῖ ἤ νὰ φραγκέψει, ὄχι τόσο γιατὶ βρίσκεται μέσα στὴν ἀνέχεια, ὅσο γιατὶ δὲν γνωρίζει σὲ βάθος τὴν πίστη στὴν ὁποία ἐνστικτωδῶς καὶ ἐκ παραδόσεως στηρίζεται.
Διαβάστε περισσότερα: Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης καί ἡ πνευματική ἀναγέννηση τοῦ ἔθνους
Ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν μεγάλη της φιλανθρωπία, γιὰ νὰ μπορέσουν ὅσο εἶναι δυνατὸν περισσότεροι πιστοὶ νὰ συμμετέχουν στὶς Ἀκολουθίες, καθιέρωσε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Μ. Ἑβδομάδος νὰ ψάλλεται τὸ βράδυ τῆς προηγούμενης ὁ Ὄρθρος τῆς ἑπομένης ἡμέρας (π.χ. τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων τὸ βράδυ ψάλλεται ὁ Ὄρθρος τῆς Μεγάλης Δευτέρας).
Οἱ τέσσερις πρῶτες ἡμέρες μᾶς προετοιμάζουν πνευματικὰ γιὰ τὸ θεῖο δράμα καὶ οἱ Ἀκολουθίες ὀνομάζονται «Ἀκολουθίες τοῦ Νυμφίου».
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης γεννήθηκε στὴν Παλαιστίνη τὸ 523. Δεκαέξι ἐτῶν ἔγινε μοναχὸς καὶ σὲ μεγάλη ἡλικία ἔγινε ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ Σινᾶ. Ὁ Ἅγιος κοιμήθηκε στὶς 30 Μαρτίου, τό 603.
Συνέγραψε το σύγγραμμα ποὺ ὀνομάζεται Κλίμακα τῶν ἀρετῶν, τριάντα λόγους περὶ ἀρετῆς, ὅπου ὁ κάθε λόγος περιλαμβάνει καὶ μία ἀρετή, ξεκινῶντας ἀπὸ τὶς πιὸ πρακτικὲς καὶ ἀνεβαίνοντας κατέληξε στὶς θεωρητικὰ ὑψηλές, σὲ κομψὴ ἑλληνικὴ γλώσσα, μὲ χάρη, παραστατικότητα ὅπου παρουσιάζει πλοῦτο ἐκφράσεως καὶ γνώσεων.
Οἱ διδασκαλίες του εἶναι ὁλοκάθαρα νάματα ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἁγιασμένη πηγή. Εἶναι θεόπνευστο κείμενο.
Οἱ σύγχρονοι ψυχολόγοι θαυμάζουν τὴν βαθύτητα τῶν ψυχολογικῶν του γνώσεων καὶ παρατηρήσεων καὶ διαπιστώνεται ταυτότητα μὲ τὰ τελευταῖα ἀξιόλογα πορίσματα τῆς ψυχολογίας τοῦ Βάθους.
Ἀοργησία σημαίνει ἀκόρεστη ἐπιθυμία γιὰ ἀτιμία, ὅμοια μὲ τὴν ἀπέραντη ἐπιθυμία τῶν κενοδόξων γιὰ ἔπαινο, νίκη κατὰ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ποὺ φαίνεται μὲ τὴν ἀναισθησία ἀπέναντι στὶς ὕβρεις καὶ ποὺ ἀποκτᾶται μὲ ἀγῶνες καὶ ἱδρῶτες.
Πραότης σημαίνει νὰ παραμένη ἡ ψυχή ἀκίνητη καὶ ἀτάραχη, τόσο στὶς ἀτιμίες ὅσο καὶ στοὺς ἐπαίνους.
Ἡ ἀρχὴ τῆς ἀοργησίας εἶναι νὰ σιωποῦν τὰ χείλη, ἐνῶ ἡ καρδία εὑρίσκεται σὲ ταραχή. Τὸ μέσον εἶναι νὰ σιωποῦν οἱ λογισμοί, ἐνῶ ἡ ψυχὴ εὑρίσκεται σὲ ὀλίγη ταραχή. Καὶ στὸ τέλος, νὰ ἐπικρατῆ στὴν ψυχὴ μόνιμη γαλήνη, ὅσο καὶ ἄν φυσοῦν οἱ ἀκάθαρτοι ἄνεμοι...