Ενοριακή Βιβλιοθήκη
Ἀπρίλιος 2026
Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καὶ ξεχωρίζει ἰδιαιτέρως τὰ πρόσωπα τῶν τολμηρῶν χριστιανῶν ποὺ δὲν ἐγκατέλειψαν τὸν Χριστὸ «διὰ τὸ φόβον τῶν Ἰουδαίων». Ἡ τρίτη Κυριακὴ μετὰ τὸ Πάσχα ἀφιερώνεται σ’ ἐκείνους τοὺς ἀνθρώπους. Ἔχουμε πρῶτα τὰ πρόσωπα τοῦ εὐσχήμονα βουλευτὴ Ἰωσὴφ τοῦ ἀπὸ Ἀριμαθαίας καὶ τοῦ Νικοδήμου ποὺ ἦταν κρυφὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. Ἔπειτα, τρεῖς ἅγιες γυναικεῖες μορφές, τὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνή, τὴ Μαρία τὴ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τὴ Σαλώμη τὴ μητέρα τῶν υἱῶν τοῦ Ζεβεδαίου, τοῦ Ἰωάννου καὶ τοῦ Ἰακώβου.
Ὅλες αὐτὲς οἱ μορφὲς ποὺ παρελαύνουν μέσα ἀπὸ τὴ διήγηση τοῦ Εὐαγγελίου ὑπῆρξαν μάρτυρες, ὁ Ἰωσὴφ καὶ ὁ Νικόδημος τῆς ταφῆς καὶ οἱ Μυροφόρες τῆς Ἀναστάσεως. Γιὰ τὶς τελευταῖες ὁ ἱερὸς Συναξαριστὴς σημειώνει: «Ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία ταύτας παρέλαβεν ἑορτάζειν: α) ὡς ἰδούσας πρώτας Χριστὸν ἐκ νεκρῶν, β) τοῖς πᾶσι καταγγειλάσας τὸ σωτήριον κήρυγμα καὶ γ) τὴν κατὰ Χριστὸν πολιτείαν μετελθοῦσαν ἀρίστως καὶ μαθητευθεῖσαις Χριστῷ».
Ἂς δοῦμε εἰδικώτερα τὴν περίπτωση τῶν Μυροφόρων γυναικῶν, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀντλοῦμε βαθύτατες ἀλήθειες.
Ἰανουάριος 2026
Ἐπιμέλεια κειμένου: Πρωτοπρ. Γεώργιος Καλαντζῆς
Οἱ Πρὸς Τιμόθεον Ἐπιστολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἀποτελοῦν ἀσφαλὴ ὀδηγὸν πρὸς πάντα, ἐπίσκοπον, πνευματικόν, γονέα, δάσκαλον καὶ εἰς πάντας τοὺς ἐν ὑπεροχῇ ὄντας (λόγω ἡλικίας, γνώσεως, ή θέσεως). Δεδομένου ὅτι κάθε ἄνθρωπος καὶ σὲ κάθε δεδομένη στιγμή, δύναται νὰ βρεθῆ ὡς ἐν ὑπεροχῇ καὶ ἐπομένως ὁ καθένας μας εἶναι ὑποχρεωμένος ὅσα ἐδίδαξεν ὁ ἀπόστολος Παύλος εἰς τὸν Τιμόθεον διὰ τῶν Ἐπιστολῶν του, νὰ ἀποτελοῦν καὶ γιὰ ἐμᾶς ἀσφαλῆ ὁδηγόν.
«Παῦλος ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ Τιμοθέῳ γνησίῳ τέκνῳ ἐν πίστει· χάρις, ἔλεος, εἰρήνη ἀπὸ Χριστοῦ ᾿Ιησοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν.
Πιστὸς ὁ λόγος· εἴ τις ἐπισκοπῆς (ἔργον διακονίας) ὀρέγεται, καλοῦ ἔργου ἐπιθυμεῖ. Δεῖ οὖν τὸν ἐπίσκοπον εἶναι ἀνεπίληπτον, μιᾶς γυναικὸς ἄνδρα, νηφάλιον, σώφρονα, κόσμιον, φιλόξενον, διδακτικόν, μὴ πάροινον, μὴ πλήκτην, μὴ αἰσχροκερδῆ, ἀλλ' ἐπιεικῆ, ἄμαχον, ἀφιλάργυρον, τοῦ ἰδίου οἴκου καλῶς προϊστάμενον, τέκνα ἔχοντα ἐν ὑποταγῇ μετὰ πάσης σεμνότητος·….δεῖ δὲ αὐτόν καὶ μαρτυρίαν καλὴν ἔχειν ἀπὸ τῶν ἔξωθεν, ἵνα μὴ εἰς ὀνειδισμὸν ἐμπέσῃ καὶ παγίδα τοῦ διαβόλου. Ταῦτα ὑποτιθέμενος (διδάσκων) τοῖς ἀδελφοῖς καλὸς ἔσῃ διάκονος Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐντρεφόμενος τοῖς λόγοις τῆς πίστεως καὶ τῆς καλῆς διδασκαλίας ᾗ παρηκολούθηκας.
Ἀπὸ δὲ τοὺς βεβήλους καὶ γραώδεις μύθους παραιτοῦ. Γύμναζε δὲ σεαυτὸν πρὸς εὐσέβειαν· ἡ γὰρ σωματικὴ γυμνασία πρὸς ὀλίγον ἐστὶν ὠφέλιμος, ἡ δὲ εὐσέβεια πρὸς πάντα ὠφέλιμός ἐστιν, ἐπαγγελίας ἔχουσα ζωῆς τῆς νῦν καὶ τῆς μελλούσης. Πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος· εἰς τοῦτο γὰρ καὶ κοπιῶμεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, ὅτι ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων.
Φεβρουάριος 2026
Ἀδελφοί μου, σήμερα ἀκούσαμε γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ πείνασε τόσο, ὥστε ἔφτασε νὰ τρώει τὴν τροφὴ τῶν γουρουνιῶν. Γιατὶ ὁ Χριστὸς μεταχειρίζεται αὐτὴ τὴν εἰκόνα γιὰ νὰ μᾶς δείξει σὲ τί κατάσταση μποροῦμε νὰ βρεθοῦμε ὅλοι μας ὅταν μᾶς λείψει ὁ Θεός; Καί, κατόπιν, γιατί παρουσιάζει τὴν εἰκόνα μὲ τὸ γιορτινὸ τραπέζι γιὰ νὰ πανηγυρίσουν τὴν ἐπιστροφὴ στὸ σπίτι;
Δηλαδή, γιατί δίνει τόση σημασία στὸ φαγητό; Διότι, ἡ πεῖνα εἶναι ἕνα δραματικὸ αἴσθημα, ἀφοῦ ἡ τροφὴ ἔχει θεμελιακὴ σημασία γιὰ τὴ ζωή μας. Καὶ ὁ Χριστὸς θέλησε νὰ μᾶς δείξει ὅτι, ἂν ξεχαστοῦμε μακριά Του, θὰ πεινάσουμε πνευματικά. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ μετάνοια εἶναι ἡ ἐπίγνωση τῆς πείνας μας γιὰ Θεό, ὅταν κάποια στιγμὴ ξυπνήσουμε καὶ ἀρνηθοῦμε τὰ ὑποκατάστατα τὰ ὁποῖα εἴχαμε καταπιεῖ γιὰ νὰ ξεχάσουμε τὴν ἀληθινὴ τροφή.
Ἀλλά, ἀκούσαμε, ἐπίσης, καὶ γιὰ ἕναν εὔσπλαχνο πατέρα, τὸν Θεὸ καὶ κοινὸ Πατέρα μας. Αὐτὸς ἦταν ὁ χορηγὸς τῆς ἀληθινῆς τροφῆς. Κοντά Του χόρταινε ὁ ἄσωτος καὶ μακρυά Του πεινοῦσε. Ἐπειδὴ ὑπῆρχε Αὐτὸς μπόρεσε τελικὰ νὰ βρεῖ τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.
Τί συμβαίνει σήμερα ὡς πρὸς τὸ θέμα τοῦ Θεοῦ-Πατέρα; Παρατηροῦμε ποικιλία περιπτώσεων.