Ενοριακή Βιβλιοθήκη
Αὔγουστος 2025
Ὁ μήνας Αὔγουστος εἶναι πράγματι ὁ μήνας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὄχι μόνον γιατὶ καταυγάζεται ἀπὸ τὴν ἔνδοξη Κοίμηση καὶ Μετάστασή της στὰ χέρια τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ της, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἑορτὴ τῆς καταθέσεως τῆς Τιμίας Ζώνης της. Οἱ δύο αὐτὲς ἑορτές, οἱ ὁποῖες σφραγίζουν τὸν μήνα, ἡ μὲν πρώτη τὸ πρῶτο ἥμισυ (15 Αὐγούστου), ἡ δὲ δεύτερη τὸ δεύτερο (31 Αὐγούστου), δὲν θεωροῦνται ξεχωριστὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας, ἀλλὰ συνάπτονται καὶ σύν-ὀρῶνται ὡς κάτι τὸ ἑνιαῖο. Καὶ διότι ἀναφέρονται καὶ οἱ δύο στὸ πάντιμο πρόσωπο τῆς Θεοτόκου, καὶ διότι ἡ δεύτερη, μολονότι ἐπιφανειακὰ εἶναι κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν Κοίμηση, ἀποτελεῖ ἐπιβεβαίωση τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴ συνεχῆ παρουσία τῆς Παναγίας στὸν κόσμο μας, ὡς σκέπης, προστασίας καὶ ἀσφάλειάς μας.
Μὲ ἄλλα λόγια, ὅ,τι ἐξαγγέλλει τὸ ἀπολυτίκιο τῆς Κοιμήσεως: «…ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε», τὸ βλέπουμε νὰ πραγματοποιεῖται στὴ σημερινὴ ἑορτή: ἡ Παναγία μας μᾶς ἄφησε τὴ ζώνη της καὶ τὴν ἐσθήτα της, ὡς μία ἀδιάκοπη ὑπενθύμισή της, ἀλλὰ καὶ αἰσθητὴ παρουσία της μέσα ἀπὸ δικά της ἀντικείμενα. Ἡ παραπάνω ἐκτίμηση συνιστᾶ πεποίθηση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία τὸ ζεῖ καὶ τὸ ὑμνολογεῖ στὴν ἀκολουθία τῆς ἡμέρας (ὠδὴ δ΄): «Ἤρθης πρὸς φῶς ἄδυτον μεταχωρήσασα. Ἔλιπες δὲ τοῖς σὲ μακαρίζουσιν, ἀντὶ τοῦ σώματός σου Ἁγνή, τὴν τιμίαν Ζώνην». Δηλαδή: Ἀναχώρησες ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτὸ καὶ ἀνέβηκες (μὲ τὴν κοίμησή σου) στὸ παντοτινὸ φῶς (τῆς Βασιλείας τοῦ Υἱοῦ σου), Ἁγνή, ἄφησες ὅμως σὲ μᾶς ποὺ σὲ μακαρίζουμε, ἀντὶ τοῦ σώματός σου, τὴν τιμία (σου) Ζώνη.
Ποιά ἡ αἰτία τῆς σχεδὸν ταυτίσεως τῆς Ζώνης (ἀλλὰ καὶ τῆς ἐσθῆτος) τῆς Παναγίας μὲ τὴν ἴδια τὴν Παναγία;
Διαβάστε περισσότερα: Ἡ κατάθεσις τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου
Ἰούλιος 2025
Σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ νέου Θεολόγου θὰ προσπαθήσουμε νὰ δοῦμε τὴν ἀναγκαιότητα τοῦ νὰ ἔχει ὁ καθένας μας ἕναν πνευματικὸ πατέρα, αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ ζήσει τὴ χριστιανικὴ ζωὴ καὶ νὰ σωθεῖ.
Ὅτι δίχα πατρὸς καὶ διδασκάλου πνευματικοῦ ἀδύνατόν ἐστι ἀνθρώπῳ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καλῶς φυλάξαι καὶ ἀμέμπτως βιῶσαι καὶ ἀνώτερον γενέσθαι τῶν παγίδων τοῦ διαβόλου. Κτῆσαι πατέρα, κτῆσαι διδάσκαλον, κτῆσαι μεσίτην καὶ πρέσβυν καὶ ἐγγυητὴν πρὸς Θεόν, ἵνα δι’ αὐτοῦ καὶ αὐτῷ τῷ Χριστῷ συναφθήση καὶ συμμέτοχος καὶ συγκληρονόμος τῆς αἰωνίου δόξης αὐτοῦ καὶ βασιλείας ἀναδειχθήση».
Γιὰ νὰ στείλει ὅμως ὁ Χριστὸς ἕναν τέτοιο πατέρα, πρέπει νὰ τὸν ἀναζητήσει κανεὶς μὲ θερμὴ προσευχὴ καὶ μὲ πνεῦμα μετάνοιας.
«Ταπεινώθητι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ εἰπὲ· «Κύριε, ὁ μὴ θέλων τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν, πέμψον μοι ἄνθρωπον γινώσκοντά Σε, ἵνα, ὡς σοὶ δουλεύσας αὐτῷ καὶ πάσῃ δυνάμει μου ὑποταγεὶς καὶ τὸ Σὸν θέλημα ἐν τῷ ἐκείνου θελήματι ποιήσας, εὐαρεστήσῳ σοὶ τῷ μόνῳ Θεῷ καὶ καταξιωθῶ καγῶ τῆς βασιλείας Σου, ὁ ἁμαρτωλός».
Γιὰ νὰ μᾶς τὸν φανερώσει ὁ Θεός εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπιδείξομε ἔργο πνευματικῆς ζωῆς.
«Οὕτως πρόσελθε καὶ παρακάλεσον καὶ ἱκέτευσον διὰ μετανοίας, διὰ ἐλεημοσύνης, διὰ νηστείας καὶ προσευχῆς τῷ Θεῷ καὶ διανοίξει τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς καρδίας σου καὶ θεάσει τὸν τοιοῦτον (πνευματικὸν πατέρα) καὶ σύ, καθὼς τὸν ἄγγελον ὁ Κορνήλιος ἐθεάσατο.»
Πρέπει λοιπόν, νὰ ἔχει ὁ καθένας μας ἕναν πνευματικὸ πατέρα, γιὰ νὰ γεννηθεῖ ἄνωθεν. Ὅταν ὅμως τὸν βρεῖ, δὲν πρέπει νὰ ψάχνει νὰ βρεῖ ἄλλους.
«Μὴν περιέλθης, τοὺς ὀνομαστοὺς ζητῶν, ἀλλ’ εἰ μὲν πνευματικῷ πατρὶ Θεοῦ χάριτι ἐνέτυχες, αὐτῷ μόνῳ λέγε τὰ κατά σε. Ἄκουε μόνας πατρός σου νουθεσίας, ποιοῦ ταπεινᾶς πρός αὐτὸν ἀποκρίσεις καὶ ὡς τῷ Θεῶ λέγε τοὺς λογισμούς σου».
Ἡ πατρικὴ ἀγάπη συνδέει τὸν πνευματικὸ πατέρα μὲ τὰ παιδιά του, καρποφορεῖ ὅμως ἡ ἀγάπη αὐτή, ὅταν συνυπάρχει μὲ τὴν ἀπάθεια. Ἕνας τέτοιος πατέρας, ποὺ συνδυάζει ἀπάθεια καὶ ἀγάπη εἶναι ἀληθινὸς πνευματικὸς πατέρας, ἄλλως ἄθλιος ἐστι παρὰ Θεῷ καὶ ἀνθρώποις.
Διαβάστε περισσότερα: Πνευματική καθοδήγηση καὶ πατρότητα κατὰ τὸν Ἅγιο Συμεὼν τὸν Νέο Θεολόγο
Ἰούνιος 2025
Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ποὺ σήμερα τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία ἀποτελοῦν τὸ μεγαλύτερο θαῦμα τῶν αἰώνων. Πῶς δώδεκα ἀγράμματοι ἄνθρωποι νίκησαν τοὺς σοφοὺς καὶ φιλοσόφους τοῦ ἀρχαίου κόσμου; Πῶς οἱ ἀγράμματοι ἔγιναν πάνσοφοι; Πῶς οἱ ἀδύνατοι ἔγιναν δυνατοί; Πῶς οἱ ἄσημοι ἔγιναν ἔνδοξοι; Πῶς οἱ μικροὶ νίκησαν τοὺς μεγάλους;
Μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Ὁ Μέγας Βασίλειος, μιλώντας γιὰ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, λέγει «Δι’ αὐτοῦ οἱ ἀσθενεῖς ἰσχυροί, οἱ πτωχοὶ πλουτίζουσιν, οἱ ἰδιῶται τῷ λόγῳ σοφώτεροι εἰσί τῶν σοφῶν».
Στὴν κλίμακα τοῦ χριστιανικοῦ Ἁγιολογίου στὸ ὑψηλότερο σκαλοπάτι, εἶναι οἱ Ἀπόστολοι. Ἄνισος ὁ ἀγώνας τους. Ὁ Χριστὸς ἔστειλε τοὺς Μαθητές του νὰ παλαίψουν μὲ ἰσχυροτέρους ἀντιπάλους. Οἱ ἀδύνατοι Ἀπόστολοι, νὰ παλαίψουν μὲ τοὺς κολοσσοὺς τῶν δύο τότε ὑπερδυνάμεων, μὲ τὸ πανίσχυρο Ἰουδαϊκὸ κατεστημένο τῆς Ἀνατολῆς καὶ μὲ τὴν πανίσχυρη Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία τῆς Δύσεως. «Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσω λύκων». Τὸ ἀποτέλεσμα; Νίκησαν στὴν πάλη ἐκείνη τῆς ἱστορίας τὰ πρόβατα. Νίκησαν οἱ Ἀπόστολοι. Καὶ μόνο νίκησαν; Ἔκαναν κάτι θαυμαστώτερο. Πολλοὺς λύκους, τοὺς μετέτρεψαν σὲ πρόβατα τῆς μάνδρας τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας. Ἄμισθος ἡ ἐργασία τους.
«Ὄτε ἀπέστειλα ὑμᾶς ἄτερ βαλλαντίου καὶ πήρας καὶ ὑποδημάτων, μὴ τινὸς ὑστερήθητε;
Οἱ δὲ εἶπον, οὐδενός».
