Ἰούνιος 2025
Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ποὺ σήμερα τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία ἀποτελοῦν τὸ μεγαλύτερο θαῦμα τῶν αἰώνων. Πῶς δώδεκα ἀγράμματοι ἄνθρωποι νίκησαν τοὺς σοφοὺς καὶ φιλοσόφους τοῦ ἀρχαίου κόσμου; Πῶς οἱ ἀγράμματοι ἔγιναν πάνσοφοι; Πῶς οἱ ἀδύνατοι ἔγιναν δυνατοί; Πῶς οἱ ἄσημοι ἔγιναν ἔνδοξοι; Πῶς οἱ μικροὶ νίκησαν τοὺς μεγάλους;
Μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Ὁ Μέγας Βασίλειος, μιλώντας γιὰ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, λέγει «Δι’ αὐτοῦ οἱ ἀσθενεῖς ἰσχυροί, οἱ πτωχοὶ πλουτίζουσιν, οἱ ἰδιῶται τῷ λόγῳ σοφώτεροι εἰσί τῶν σοφῶν».
Στὴν κλίμακα τοῦ χριστιανικοῦ Ἁγιολογίου στὸ ὑψηλότερο σκαλοπάτι, εἶναι οἱ Ἀπόστολοι. Ἄνισος ὁ ἀγώνας τους. Ὁ Χριστὸς ἔστειλε τοὺς Μαθητές του νὰ παλαίψουν μὲ ἰσχυροτέρους ἀντιπάλους. Οἱ ἀδύνατοι Ἀπόστολοι, νὰ παλαίψουν μὲ τοὺς κολοσσοὺς τῶν δύο τότε ὑπερδυνάμεων, μὲ τὸ πανίσχυρο Ἰουδαϊκὸ κατεστημένο τῆς Ἀνατολῆς καὶ μὲ τὴν πανίσχυρη Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία τῆς Δύσεως. «Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσω λύκων». Τὸ ἀποτέλεσμα; Νίκησαν στὴν πάλη ἐκείνη τῆς ἱστορίας τὰ πρόβατα. Νίκησαν οἱ Ἀπόστολοι. Καὶ μόνο νίκησαν; Ἔκαναν κάτι θαυμαστώτερο. Πολλοὺς λύκους, τοὺς μετέτρεψαν σὲ πρόβατα τῆς μάνδρας τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας. Ἄμισθος ἡ ἐργασία τους.
«Ὄτε ἀπέστειλα ὑμᾶς ἄτερ βαλλαντίου καὶ πήρας καὶ ὑποδημάτων, μὴ τινὸς ὑστερήθητε;
Οἱ δὲ εἶπον, οὐδενός».
Τρίτο προνόμιο τῶν Ἀποστόλων ἡ θυσία τῆς ζωῆς τους. Πρῶτοι οἱ Ἀπόστολοι ὄχι σὲ θρόνους, ἀλλὰ σὲ πόνους. Πρῶτοι ὄχι στὴν τιμὴ τοῦ κόσμου, ἀλλὰ στὴν ἀτιμία. Πρῶτοι ὄχι στὸ ψέμα τῆς ζωῆς, ἀλλὰ στὸ αἷμα τῆς θυσίας. Πρῶτα σφάγια στὸν βωμὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Προνόμιο εἶναι νὰ πεθαίνη κανεὶς γιὰ τὸ Χριστό, ὡς μάρτυρας. «Ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν ὁ Θεὸς ὡς ἐπιθανατίους, καυχᾶται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος».
Εἶναι σημαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐπέλεξε τοὺς στενοὺς συνεργάτες του ἀπὸ τὰ σαλόνια τῆς ἀριστοκρατίας, τῶν πολιτικὰ καὶ οἰκονομικὰ ἰσχυρῶν ἀνδρῶν, ἀπὸ τοὺς κύκλους τῆς διανόησης καὶ τῆς ἐξουσίας. Ἀντίθετα, ἐπέλεξε ἀπὸ τοὺς ἄσημους, ἀδύναμους καὶ ἀγράμματους ἀνθρώπους, ποὺ ἦταν στὸ περιθώριο τῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς τῆς ἐποχῆς
Ἐρωτᾶ πολὺ ὄμορφα ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος γιὰ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους: «Τίνι γὰρ ἐθάρρουν;». Ποῦ μποροῦσαν νὰ στηριχθοῦν, γιὰ νὰ ἔχουν τὴν δύναμη καὶ τὴν ἀνδρεία γιὰ τὸ ἔργο τους; «Τὴ δεινότητι τῶν λόγων; Ἀλλὰ πάντων ἦσαν ἀμαθέστεροι. Τὴ περιουσία τῶν χρημάτων; Ἀλλ’ οὐδὲ ράβδον, οὐδὲ ὑποδήματα εἶχον. Ἀλλὰ τὴ περιφανεία τοῦ γένους; Ἀλλ’ εὐτελεῖς ἦσαν καὶ ἐξ εὐτελῶν».
Τοὺς ἔδωσε τὴν δύναμη, τὸν φωτισμό, τὴν χάρη, τὸ χάρισμα, τὴν πνευματικὴ ἀνδρεία, τὴν πίστη, τὸν ἐνθουσιασμό, ὁ Παράκλητος, τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, ποὺ συγκροτεῖ τὸν ἱερὸ θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας. Διὰ τοῦτο ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος εὔλογα ἀναφέρει ὅτι οἱ Ἀπόστολοι«πᾶν ὅπερ ἔχουσιν, ἀπὸ τοῦ Υἱοῦ ἔχουσιν». Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὄχι μόνον πρῶτος ἀγάπησε τοὺς Ἀποστόλους, ἀλλ’ ὡς Θεάνθρωπος εἶναι συγχρόνως καὶ ὁ φυτουργός τους.
Ὅσο ἔνδοξο μᾶς παρουσιάζεται σήμερα τὸ ἀξίωμα καὶ τὸ ἔργο τῶν Ἀποστόλων, τόσο βαρὺ καὶ κινδυνῶδες ἦταν τότε ποὺ τὸ ἀσκοῦσαν. Κύρια γνωρίσματα τῆς ἀποστολικῆς ζωῆς ἦταν ἡ πείνα, ἡ δίψα, ἡ γύμνια, ἡ κακομεταχείριση ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἡ συνεχῆς μετακίνηση ἀπὸ τόπο σὲ τόπο χωρὶς μόνιμη ἕδρα. Ἡ ζωή τους δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ μίμηση τοῦ παραδείγματος καὶ ἡ ἐνσάρκωση τῆς διδαχῆς ποὺ τοὺς εἶχε παραδώσει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ἦταν πραγματικὴ συμμετοχὴ καὶ κοινωνία στὰ παθήματα τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία μας ὀνομάζεται Ἀποστολική, κι’ αὐτὸ γιατὶ θεμελιώθηκε πάνω στὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Ἡ πίστη μας χαρακτηρίζεται ἀποστολική, διότι εἶναι ἡ μία πίστη τῶν Ἀποστόλων. Τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας λέγεται Ἀποστολικὸ ἐπειδὴ ἀποτελεῖ συνέχεια τοῦ ἔργου καὶ τοῦ κηρύγματος τῶν Ἀποστόλων. Οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων. Ἀπὸ ἐκείνους, κατὰ ἀδιάκοπη συνέχεια παρέλαβαν τὸν «κλῆρον» τῆς ἀποστολικῆς διακονίας καὶ τὸ δικό τους ἔργο συνεχίζουν προεκτείνοντάς το μέσα στὴν ἱστορία.
Οἱ μύριες αὐτὲς δυσκολίες, οἱ κακουχίες, οἱ κόποι καὶ προπαντὸς οἱ ἀπάνθρωποι διωγμοὶ δὲν τοὺς πτόησαν. Τὸ ἔργο τους καρποφοροῦσε, διότι τὸ αὔξανε τὸ ἐνοικοῦν στὴν Ἐκκλησία Ἅγιο Πνεῦμα.
Ὅλοι λοιπὸν ὅσοι ἐργάζονται στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, συνεχίζουν κατ’ οὐσίαν τὸ ἔργο τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Τόσο μεγάλο εἶναι τὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦν! Ὅλοι ἐμεῖς οἱ πιστοὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ προσκυνητὲς τῆς σεπτῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν «Συνεργῶν τοῦ Χριστοῦ» ἔχουμε χρέος νὰ ἀποδίδουμε σὲ αὐτοὺς τὴν ἁρμόζουσα τιμή, διότι ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία εἶναι θεμελιωμένη πάνω σὲ αὐτὲς τὶς μεγάλες προσωπικότητες. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν κατόρθωσε ἡ διανόηση καὶ ἡ δύναμη τοῦ ἀρχαίου κόσμου, τὸ πέτυχε ἡ χορεία τῶν Ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ.
Δυστυχῶς, ὅμως, ὁ κόσμος ὄχι μόνο δὲν ἐκτίμησε τὸ μέγεθος τῆς προσφορᾶς αὐτῆς, ἀλλὰ ἔπραξε τὸ ἀντίθετο. Ἔκανε τὸ πᾶν γιὰ νὰ ματαιώσει καὶ νὰ γκρεμίσει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο ἔκτισαν στὴ δύναμη τῆς εὐλογίας καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρίου.
Δὲν πτοήθηκαν ὅμως ἀπὸ τὶς μύριες αὐτὲς κακουχίες καὶ δὲν λύγισαν μπροστὰ στοὺς κατατρεγμοὺς καὶ διώξεις ποὺ ὑπέστησαν. Ἀντίθετα, τὸ ἔργο τους γνώριζε ἀκόμη μεγαλύτερη καρποφορία, διότι τὸ αὔξανε τὸ ἐνοικοῦν στὴν Ἐκκλησία Ἅγιο Πνεῦμα.
Τὸ εὐλογημένο ἔργο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων συνεχίζεται. Αὐτὸ ἀκριβῶς συνιστᾶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Κορινθίους μὲ τὴ φράση: «Παρακαλῶ ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε».
Ἡ Ἀποστολικὴ σύσταση δὲν ἀφορᾶ μόνο τοὺς τότε χριστιανούς, ἀλλὰ ἔχει διαχρονικὴ σημασία. Μᾶς προσκαλεῖ νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ ἴχνη τῶν Ἀποστόλων, νὰ μιμηθοῦμε τὴ ζωή τους, τὴ μία καὶ ἀληθινὴ ζωὴ ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ
Ἐπιμέλεια κειμένων: Πρωτοπρ. Σάββας Γεωργιάδης
Ἰούνιος 2025