ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΖΩΗ
Ενοριακές συνάξεις-Ομιλίες
ΟΜΙΛΙΑ 14/5/2024
Ἡ Ἐκκλησία, τό ἄχραντο καί τίμιο σῶμα τοῦ Σωτήρα, εἶναι κοινωνία ἁγίων, δηλαδή ἀνθρώπων βιούντων τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ ἐν πίστει καί ἀγάπῃ καί ἐν τῇ χάριτι τοῦ παναγίου Πνεύματος. Εἶναι κοινωνία συνεχής καί ἀδιάπτωτη. Ὅπως ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ἑνωμένος ἀδιαχώριστα μέ τήν ἀνθρωπότητά του, καί ὅπως ἡ ἁγία Ἐκκλησία Του εἶναι θεανθρώπινη ἕνωση ἀπρόσβλητη στή φθορά καί τόν θάνατο, ἔτσι καί ἡ κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ συνάπτουσα τά μέλη της, εἶναι κοινωνία σταθερή καί ἀκατάλητη.
Ἡ Ἐκκλησία διαιρεῖται σέ 2 τμήματα, αὐτό πού εἶναι στή γῆ καί τό ἄλλο πού βρίσκεται στόν οὐρανό. Τό πρῶτο εἶναι ἡ στρατευομένη Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας μέλη εἶναι ἄνθρωποι ἐν ζωῇ, στρατευμένοι κατά τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ διαβόλου καί ἀγωνιζόμενοι ὑπέρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ τό δεύτερο μέρος εἶναι ἡ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, ἡ ὁποία παρελθοῦσα τῆς παγίδας τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ διαβόλου καί δοῦσα νικηφόρως τόν ἀγώνα τῆς πίστης τελεῖ ἐν θριάμβῳ στή μέση κατάσταση στόν οὐρανό.
Μέλη της εἶναι οἱ ἅγιοι, ὅσοι δηλαδή ἐν πίστει καί ἀγάπῃ ἀποδήμησαν πρός Κύριον, προγευόμενοι τῆς δόξης καί τῶν ἄλλων ἀγαθῶν τῆς θείας βασιλείας. Σέ αὐτούς ἀνήκουνε καί οἱ ἄγγελοι, οἱ καθαρές φύσεις τῶν λειτουργικῶν πνευμάτων τοῦ Θεοῦ.
Οἱ ἅγιοι στή μέση κατάσταση ἐκφράζουν τήν ἀγάπη καί τό ἐνδιαφέρον τους ὑπέρ τῶν ἀγωνιζομένων ἀδελφῶν τους στή γῆ πρεσβεύοντες στόν Θεό ὑπέρ αὐτῶν.
Τό πρεσβευτικό αὐτό ἔργο τῶν ἁγίων εἶναι μέσα στήν πνευματική διάσταση τῆς ἐκκλησίας. Ἡ προσευχή εἶναι πνευματική ἐπικοινωνία μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπων, βαθιά πνευματική ἀνάγκη κυρίως τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν ἄλλο μέσο ἐπικοινωνίας μέ τόν ἀναφή καί ἀόρατο Θεό. Κι εἶναι μέν ἀληθές, ὅτι στή γραφή δέν ὑπάρχουν ἄμεσες μαρτυρίες γιά τό πρεσβευτικό αὐτό ἔργο τῆς θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας. Ἔμμεσα ὅμως τό ἔργο αὐτό συνάγεται ἐπαρκῶς ἀπ’ ὅσα λέγονται σ’ αὐτόν περί δεήσεων ἀγγέλων καί δικαίων στή γῆ. Ἔτσι στήν Π. Διαθήκη ἄγγελος Κυρίου προσεύχεται στόν Θεό γιά τή σωτηρία τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐνῶ ὁ Ραφαήλ μαζί μέ τούς ἑπτά ἁγίους ἀγγέλους προσκομίζουν τίς προσευχές τῶν ἁγίων, εἰσπορευόμενοι ἐνώπιον τής δόξης τοῦ ἁγίου· ἐνῶ στήν Κ. Διαθήκη λέγεται ὅτι «χαρά γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοούντι».
Διαβάστε περισσότερα: Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀπρόσβλητη ἀπό τόν θάνατο;
ΟΜΙΛΙΑ 12/11/2024
Προσπάθεια νά προσεγγίσουμε -μέ τήν βοήθεια τῶν ἁγίων Πατέρων- τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας καί νά γνωρίσουμε τήν λατρεία της, ὥστε νά βιώσουμε βαθύτερα τήν ἐν Χριστῷ ζωῇ. Εἶναι μία προσπάθεια νά μεταδοθῆ τό εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας, τό ὁποῖο κηρύττουν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ θεοφόροι Πατέρες μας.
ΚΑΤΗΧΗΣΗ
Κατήχηση ἀρχικά ὀνομαζόταν ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας πού ἀπευθυνόταν στούς κατηχουμένους, δηλαδή στούς ἀνθρώπους ἐκείνους πού εἶχαν δηλώσει τήν ἐπιθυμία νά βαπτισθοῦν καί νά γίνουν μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἐξηγοῦσε τά δόγματα καί τό μυστήριο τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, καί ἀνέλυε τίς βάσεις τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Ἡ ὁλοκληρωμένη διδασκαλία γιά τά ἱερά Μυστήρια ἀπευθυνόταν μόνο στούς βαπτισμένους, ὄχι μόνο γιά νά μήν κοινοποιοῦνται τά ἅγια καί τυχόν περιφρονηθοῦν, ἀλλά κυρίως διότι γιά τήν βαθύτερη κατανόησή τους ἀπαιτεῖται ὁ φωτισμός τῆς θείας Χάριτος πού χορηγεῖται μέ τό ἅγιο Βάπτισμα.
Σήμερα, μέ τόν ὅρο κατήχηση ἐννοοῦμε πλέον ὁλόκληρη τήν συστηματική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν ὁποία αὐτή παιδαγωγεῖ κατηχουμένους ἤ πιστούς, καί ἀναλύει τά δόγματα, τά ἱερά Μυστήρια καί τίς ἀρχές τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.
Στά χρόνια τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἡ κατήχηση ἦταν συνήθως μία ὁμιλία (ὅπως τό κήρυγμα τοῦ ἀποστόλου Πέτρου τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς). Τήν σύντομη κατήχηση συμπλήρωναν τά πολλά θαύματα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, πού συνόδευαν τό κήρυγμα τῆς μετανοίας. Ἡ συστηματική κατήχηση γινόταν τότε μετά τό ἅγιο Βάπτισμα.
Στούς μεταποστολικούς χρόνους χρησιμοποιοῦνταν ὡς βάση τῆς κατηχήσεως μιά ἐκλογή ἀποσπασμάτων ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, τά ὁποῖα ἀναφέρονται στό σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Τά ἀναγνώσματα αὐτά διαβάζονται μέχρι σήμερα στόν Ἑσπερινό τοῦ Μεγάλου Σαββάτου. Τόν δεύτερο αἰῶνα, ἡ κατήχηση ἄρχισε νά συστηματοποιεῖται. Τότε δημιουργήθηκε ἡ τάξη τῶν κατηχουμένων, ἐνῶ ταυτόχρονα παρατάθηκε ὁ χρόνος τῆς κατηχήσεως, καί ὡρίσθηκε νά εἶναι τρία ἔτη. Ἡ παράταση αὐτή θεωρήθηκε ἀναγκαία γιά τήν στήριξη τῶν κατηχουμένων στήν ἐποχή ἐκείνη τῶν διωγμῶν.
Ἀργότερα, μέ τήν παύση τῶν διωγμῶν, οἱ ἐνδιαφερόμενοι γιά τήν χριστιανική πίστη ἔγιναν περισσότεροι. Ἡ Ἐκκλησία, γιά νά προστατεύση τό ποίμνιό της ἀπό ἀνθρώπους μέ ἰδιοτελῆ κίνητρα, ἔκανε περισσότερο ἔλεγχο καί προετοίμαζε προσεκτικώτερα τούς ὑποψηφίους.
Ἀπό τόν τέταρτο αἰῶνα λοιπόν διακρίνεται ἡ τάξη τῶν φωτιζομένων. Πρόκειται γιά τούς κατηχουμένους ἐκείνους πού, ὕστερα ἀπό τριετῆ κατήχηση, κρίνονταν ἕτοιμοι νά λάβουν τό ἅγιο Βάπτισμα. Κατά κανόνα ἡ βάπτισή τους γινόταν τήν Κυριακή τοῦ Πάσχα. Δημιουργήθηκαν λοιπόν νέες κατηχήσεις, πού ἀπευθύνονταν στούς φωτιζομένους κατά τήν διάρκεια τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Παράλληλα συντάχθηκαν καί κατηχήσεις γιά τούς νεοφωτίστους, οἱ ὁποῖες ὀνομάσθηκαν μυσταγωγικές, διότι μυοῦν καί εἰσάγουν τούς βαπτισμένους στήν κατανόηση τῶν ἱερῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας.
Μέ τήν ἐπικράτηση τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ, τήν κατήχηση τοῦ νεωφοτίστου νηπίου ἀναλαμβάνουν πλέον ὁ ἀνάδοχος καί οἱ γονεῖς τοῦ παιδιοῦ, μέ τήν συμπαράσταση βέβαια τοῦ Ἐπισκόπου καί τοῦ Ἱερέως τῆς ἐνορίας.
ΟΜΙΛΙΑ 10/2/2024
Ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνα ξεχείλισμα τῆς τριαδικῆς Ἀγάπης. Διότι «δέν ἦταν ἀρκετό στόν πανάγαθο Θεό νά κινῆται μόνον στήν θεωρία τοῦ ἑαυτοῦ Του, ἀλλά ἔπρεπε νά ἐκχυθῆ ἡ θεία ἀγαθότητα καί νά ἁπλωθῆ, γιά νά γίνουν περισσότερα τά ὑπό τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ εὐεργετούμενα· καί αὐτό εἶναι γνώρισμα τῆς ἀπείρου θείας ἀγαθότητος», δηλαδή τῆς ἀπείρου θείας ἀγάπης.
Μέ τήν δημιουργία τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Τριαδικός Θεός, ὁ ποιητής οὐρανοῦ καί γῆς, ὁρατῶν τέ πάντων καί ἀοράτων, «ἀπό ὑπερβολή ἀγαπητικής ἀγαθότητος, ἐξέρχεται ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό Του, μέ τίς πρόνοιές Του γιά ὅλα τα ὄντα. Κατά κάποιο τρόπο ἕλκεται ἀπό ἀγαθότητα, ἀγάπη καί θεῖο ἔρωτα», δημιουργεῖ τόν κόσμο καί προνοεῖ γι’ αὐτόν.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ
Τό πρῶτο δημιούργημα τῆς θείας ἀγάπης εἶναι οἱ ἐπουράνιες δυνάμεις. Ὁ τρόπος τῆς δημιουργίας τους εἶναι θεοπρεπής καί ἀκατάληπτος: «Ὁ Θεός ἐννοεῖ τίς ἀγγελικές καί οὐράνιες δυνάμεις καί τό ἐννόημα γίνεται ἔργο». Ὁ παντοδύναμος καί πανάγαθος Θεός «δημιούργησε τούς Ἀγγέλους, τούς Ἀρχαγγέλους καί τίς ἄλλες ἀσώματες οὐσίες μόνον ἀπό ἀγαθότητα». Ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τους ἦταν νά μετέχουν, ὡς ὄντα λογικά, στήν θεία μακαριότητα· δηλαδή νά εὐφραίνωνται πάντοτε ἀπό τήν ἀδιάκοπη θεωρία τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ.
Διαβάστε περισσότερα: Δημιουργία του κόσμου: Ξεχείλισμα της Θείας Αγάπης
Ἀπολυτίκιον
Τῶν Ὀρθοδόξων προστάτην καὶ ἐν σώματι ἄγγελον, καὶ θαυματουργὸν θεοφόρον νεοφανέντα ἡμῖν, ἐπαινέσωμεν πιστοὶ θεῖον Γεράσιμον· ὅτι ἀξίως παρὰ Θεοῦ ἀπείληφεν, ἰαμάτων τὴν ἀέναον χάριν· ῥώννυσι τοὺς νοσοῦντας, δαιμονῶντας ἰᾶται· διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.
Ο Ναός μας πανηγυρίζει στις 20 Ὀκτωβρίου
