Μάϊος 2025
Ἡ Θεία Λειτουργία, εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς, ποὺ καινίζει καὶ ἁγιάζει τὰ πάντα, ποὺ κάνει τὰ πάντα νὰ ὑπάρχουν καινά, νὰ κινοῦνται ἁρμονισμένα μέσα στὸ ὅλο, ποὺ ὅλα παίρνουν νόημα, ποὺ ὅλα γνωρίζονται καὶ ποὺ ὅλων ἀποκαλύπτεται ἡ φύση καὶ ὁ λόγος τῆς ὑπάρξεώς τους μέσα στὴ «λογικὴ λατρεία», τὴ Λειτουργία τοῦ Λόγου «δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο».
Ὅλος ὁ κόσμος τῆς Ἐκκλησίας, ἡ καινὴ κτίση, εἶναι θεανθρωπία. Ἀτρέπτως, ἀναλλοιώτως καὶ ἀσυγχύτως ἑνώνεται ὁ ἄνθρωπος, ὁ κτιστὸς κόσμος μὲ τὴν ἄκτιστη χάριν, καὶ δὲν καταργεῖται, δὲν κατακαίεται, ἀλλὰ μεταμορφώνεται καὶ ἀφθαρτοποιεῖται.
Ἡ χαρά, ἡ ζωὴ καὶ ἡ νιότη τοῦ λειτουργημένου ξεφεύγει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν εχθρῶν του καὶ ὁδεύει «ἐπὶ τὸ ἀόριστον τῆς ἐλευθερίας τοῦ πνεύματος». Ἡ προσφορὰ στὸ Θεὸ καθενὸς πράγματος κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα μέσα στὴ λειτουργικὴ πραγματικότητα, ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα τὸν ἁγιασμό του, τὴ μεταστοιχείωσή του.
Ἡ ζωὴ καὶ ἡ θέληση ποὺ προσφέρεται αὐτοπροαιρέτως στὸ Θεὸ καθαγιάζεται ἄμεσα καὶ ἀναφαίρετα. Ἡ προσφορὰ τοῦ σχετικοῦ καὶ φθαρτοῦ, ὅποιας ἐκφράσεως μὲ διάθεση εὐγνωμοσύνης καὶ μετανοίας, φέρει τὴν αὔξηση τοῦ ἁγίου, τοῦ αἰωνίου καὶ πνευματικοῦ. «Δὸς αὐτοῖς Κύριε ἀντὶ τῶν φθαρτῶν τὰ ἄφθαρτα, ἀντὶ τῶν προσκαίρων τὰ αἰώνια, ἀντὶ τῶν ἐπιγείων τὰ ἐπουράνια» (Λειτουργία Μ. Βασιλείου).
Ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ λειτουργημένου, μὲ τὸ νὰ εἶναι προσφορά, γίνεται αὔξηση πνευματική. Ἀναγεννᾶται, ὥστε πρὶν τὸν καταβάλλει ὁ χρόνος, τὰ γεράματα, ἡ ἀρρώστεια καὶ ὁ θάνατος, αὐτὸς τὴ δύναμη καὶ τὴ ζωή του τὰ ἔδωσε στὸ Θεὸ καὶ πῆρε τὴν χάριν καὶ ἁγιάστηκε στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα. Καὶ δὲν τὸν πιάνει τώρα ὁ χρόνος, τὰ γεράματα, ἡ ἀρρώστεια καὶ ὁ θάνατος. «Πέθανε πρὶν πεθάνει καὶ δὲν θὰ πεθάνει ὅταν πεθάνει». Πέθανε κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα, σὲ ὅσα αὐτὸς διαφέντευε, γιὰ νὰ μπῆ μέσα του, Νοικοκύρης καὶ Ἀφεντικό, ὁ Αἰώνιος καὶ Ἄφθαρτος.
Ἐμεῖς, ὁ καθένας μας, θὰ πρέπει νὰ αἰσθανόμεθα κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα ἀληθινὰ λειτουργημένοι, νὰ προσφέρουμε «ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους Χριστῷ τῷ Θεῷ», ὅλη μας τὴν ζωή, τὶς ὅποιες εὐλογίες μᾶς δίνονται, εὐχαριστώντας τὸν Θεὸν, ἀλλὰ καὶ τὶς ὅποιες ἁμαρτίες μας, ζητώντας διὰ τῆς μετανοίας τὸ ἔλεός Του.
Ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς τοὺς Ἀποστόλους τὴν χάριν καὶ ἔχαιρον, διότι ἐγνώρισαν τὸν ἀληθινὸν Κύριον, διότι ἠγάπησαν Αὐτόν, διότι ἐγνώρισαν τὴν αἰώνιον, οὐράνιον ζωήν καὶ ἐπόθουν καὶ τὴν σωτηρίαν τοῦ κόσμου, ὡς τὴν ἑαυτῶν σωτηρία.
Οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων καὶ ἅγιοι ποιμένες κατὰ τὴν δοθεῖσαν εἰς αὐτοὺς χάριν, ζοῦν ἐν τῷ Χριστῷ καὶ ὁδηγοῦν ἡμᾶς πρὸς τὸν Χριστόν. Διδάσκουν ἡμᾶς τὴν μετάνοιαν καὶ νὰ τηρῶμεν τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου. Κατευθύνουν ἡμᾶς εἰς τὸ ὕψος τοῦ ταπεινοῦ πνεύματος τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς τὴν Ἁγίαν Ἐκκλησίαν ποιμένας, καὶ οὗτοι ἔλαβαν τὴν ἐξουσίαν νὰ διακονοῦν κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τοῦ Χριστοῦ καὶ διὰ Πνεύματος Ἁγίου νὰ συγχωροῦν τὰς ἁμαρτίας καὶ νὰ ὁδηγοῦν ἡμᾶς εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, τὴν αἰώνιον ζωήν. Οὗτοι προσεύχονται ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς τὸν Κύριον, ἵνα σωθῶμεν πάντες ἡμεῖς.
Οὗτοι θλίβονται, ὅταν βλέπουν ὅτι ἡμεῖς προσβάλλομεν τὸν Θεόν, καὶ οὕτω, παρεμποδίζομεν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα νὰ ἐνοικεῖ ἐν ἡμῖν καὶ εὔχονται ἀδιαλείπτως ὑπὲρ ἡμῶν, πάσχουν ὑπὲρ ἡμῶν, ἔστω καὶ ἂν ἡμεῖς πολλάκις δὲν ἀντιλαμβανόμεθα τὰς ὀδύνας αὐτῶν.
Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος λέγῃ τὰ πάντα εἰς τὸν πνευματικόν, τότε ἡ ὁδὸς αὐτοῦ ὁδηγεῖ πρὸς τὴν σωτηρίαν καὶ πορεύεται κατ’ εὐθείαν πρὸς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν. Οἱ πιστοὶ ἐὰν μείνωμεν ἐν τῇ ὑπακοῇ πρὸς τοὺς ποιμένας ἡμῶν καὶ οἱ ποιμένες ζητοῦν τὸν φωτισμὸν παρὰ Κυρίου, θὰ ἔλθῃ γενικὴ εἰρήνη, καὶ ὁ Κύριος διὰ Πνεύματος Ἁγίου θὰ μένῃ μετὰ πάντων ἡμῶν, ὅπερ καὶ καθημερινῶς παρακαλοῦμεν μὲ τὸ:
«Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας,
ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν,
ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, καὶ ζωῆς χορηγός,
ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος,
καὶ σῶσον, Ἀγαθέ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Οἱ ἄνθρωποι ἐν πολλοῖς δὲν γνωρίζουν τὸ μυστήριον τοῦτο, ἀλλὰ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος ὡμίλησε περὶ τούτου σαφῶς: «ὅμοιοι Αὐτῷ ἐσόμεθα». Καὶ τοῦτο οὐχὶ μόνον μετὰ θάνατον, ἀλλὰ καὶ νῦν, διότι ὁ Ἐλεήμων Κύριος ἔδωκεν ἐπὶ τῆς γῆς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, Πνεῦμα ἀγάπης, Πνεῦμα ζωῆς καὶ συνέσεως, Πνεῦμα σοφὸν καὶ φιλάνθρωπον καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ζῇ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἡμῶν.
Αὐτὸ ζῇ ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀμώμων ποιμένων καὶ ἐν ταῖς καρδίαις τῶν πιστῶν. Αὐτὸ διδάσκει εἰς τὴν ψυχὴν ἡμῶν τὴν ἄσκησιν. Αὐτὸ παρέχει τὴν δύναμη πρὸς τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου. Αὐτὸ ὁδηγεῖ ἡμᾶς εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν. Αὐτὸ οὕτως ἐκάλλυνε τὸν ἄνθρωπο, ὥστε ὁ ἄνθρωπος γεννήσεται ὅμοιος πρὸς τὸν Κύριον. Ἀμήν!
Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὶς «Γραφές τοῦ ἁγίου Σιλουανοῦ»
καὶ τὸ «Εἰσοδικὸν» τοῦ π. Βασιλείου Γοντικάκη
Ἐπιμέλεια κειμένων: Πρωτοπρ. Γεώργιος Καλαντζῆς
Μάϊος 2025