Ἀπρίλιος 2025
Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ ἑορτάζουμε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου, τὴν ὁλόφωτη Λαμπρή, τὴ χαρούμενη Πασχαλιά, τὴ μοναδικὴ Αὐτοανάσταση. Τὸ κενὸ μνῆμα δίνει μνῆμες ζωηφόρες. Ἑορτάζεται ἡ τροπαιοφόρα νίκη τῆς ζωῆς κατὰ τοῦ φοβεροῦ θανάτου. Ἡ Ἀνάσταση δίνει νέα διάσταση στὴ ζωή μας ὅλη.
Ἡ Ἀνάσταση δὲν ἐξαντλεῖται σὲ ἐκείνη τὴν ὑπέροχη νύχτα, ἀλλὰ μακραίνει, βαθαίνει καὶ μπορεῖ νὰ βιώνεται καθημερινά, ἐμπειρικὰ καὶ στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν πιστὸ καὶ εὐσυνείδητο χριστιανὸ εἶναι βίωμα συνεχὲς ἀπαράμιλλο καὶ ἀνέκφραστο. Ὁ Χριστὸς ἀνασταίνεται ἐντός μας. Μᾶς φωτίζει, μᾶς ἐμπνέει, μᾶς κάνει διαφανεῖς, χριστοφόρους καὶ θεοφόρους. Ἡ θέα τοῦ φωτὸς δὲν τυφλώνει, ἀλλὰ παραμυθεῖ καὶ προβληματίζει αἰσιόδοξα. Ὅλες οἱ μέρες τοῦ χρόνου, τῆς χρονιᾶς ὁλόκληρης ἀποτελοῦν γιορτὲς ἢ σταθμοὺς μιᾶς πορείας ποὺ φέρνει προοδευτικὰ στὴ μεγάλη γιορτή, τὴν τελικὴ καὶ αἰώνια. Τὸ φῶς τῆς αἰώνιας γιορτῆς ρίχνει τὶς ἀκτίνες τους’ ὅλες τὶς μέρες. Ἢ μ’ ἄλλα λόγια, ὅλες οἱ μέρες τοῦ χρόνου ἀποτελοῦν προεόρτια, ποὺ μᾶς προετοιμάζουν προοδευτικὰ γιὰ τὴν ἔσχατη Κυριακή, γιὰ τὴν αἰώνια ζωὴ μέσα στὸ φῶς, ποὺ ἀποκαλύφθηκε μὲ τὴν Ἀνάσταση. Ἔτσι, ὅπως ἡ χαρὰ τῆς Ἀνάστασης ξεπερνᾶ κάθε χαρὰ καὶ σκεπάζει κάθε λύπη, τὸ φῶς της ξεπερνᾶ ὅλα τὰ φῶτα, ποὺ γεννᾶ ἡ σκέψη καὶ ἡ φυσικὴ φαντασία τοῦ ἀνθρώπου.
Ἔχει λεχθεῖ σωστὰ πὼς ἡ Καλὴ Ἀγγελία, τὸ Εὐαγγέλιο τῶν χριστιανῶν, συμπυκνώνεται στὸ ἄγγελμα τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ, ὡς τὸ θεμέλιο τῆς βεβαιότητας ὅτι καὶ ἐμεῖς θὰ ἀναστηθοῦμε. Καὶ μόνο αὐτὸ νὰ εἶχε φέρει στὸν κόσμο ὁ χριστιανισμός, θὰ εἶχε προσφέρει ἄπειρα περισσότερα, ἀπ’ ὅλα ὅσα πρόσφεραν στὸ κόσμο ὅλες οἱ ἀνθρώπινες προσπάθειες σ’ ὅλες τὶς ἐποχές. Γι’ αὐτὸ οἱ Ἀπόστολοι εἶδαν σὰν ἀποστολή τους τὴ μαρτυρία γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ (Πραξ. α΄ 22). Οἱ Ἀπόστολοι, μαρτυρώντας τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μαρτυροῦσαν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐνανθρώπησε, γιατὶ μαρτυροῦσαν ὅλα τὰ σημεῖα καὶ τοὺς λόγους, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς φανέρωσε τὴ θεότητά Του, στὸ διάστημα τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του, ἀφοῦ ἔζησαν κοντά Του «ἐν παντὶ χρόνῳ ἐν ᾧ εἰσῆλθε καὶ ἐξῆλθε ἐφ’ ἡμᾶς» (Πραξ. α΄ 21).
«Μὴ φοβεῖσθε ὑμεῖς» εἶπε ὁ Ἄγγελος Κυρίου στὶς Μυροφόρες, τὶς ὁποίες εἶχε κυριεύσει «τρόμος καὶ ἔκστασις» πρὸ τοῦ κενοῦ τάφου. Οἱ γυναῖκες φεύγουν ἀπ’ τὸ μνῆμα ὄχι μόνο γεμάτες χαρά, ἀλλὰ καὶ τρέμοντας ἀπὸ φόβο. Γιατὶ ἡ χαρά τους συνέχεται ἀπὸ τὴν αἴσθηση τοῦ μυστηρίου, ἀπὸ τὴν αἴσθηση ὅτι μέσα στὴν κατάσταση τῆς ὕπαρξής μας, ξεπηδάει μία ἐντελῶς διαφορετκὴ κατάσταση. «Μὴ φοβεῖσθε!». Τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως κηρύσσει διαχρονικὰ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ κάθε αἰτία φόβου. Ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ συνέτριψε τὴν κυριαρχία τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων, γεφύρωσε τὸ χάσμαμεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων καὶ ἀποκατέστησε τὶς σχέσεις τους.
«Μὴ φοβεῖσθε!». Στὴν ἐποχή μας ἔχουν πληθύνει οἱ φόβοι ποὺ ἀπειλοῦν τὴ ζωή μας. Νέοι καὶ παλαιοὶ φόβοι κυκλώνουν τὴ σκέψη μας καὶ σφίγγουν τὴν καρδιά μας. Μέσα σ’ αὐτὴ λοιπὸν τὴ βαριὰ ἀτμόσφαιρα ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως καλεῖ κάθε πιστὸ σὲ μία πορεία ἐλευθερίας ἀπὸ τὸν φόβο. Ἀπὸ τὸν φόβο αὐτῶν ποὺ μᾶς ἐχθρεύονται, ἀπὸ τὸν φόβο ποὺ δημιουργεῖ ἡ ἀδικία καὶ ἡ σκληρότητα τῆς κοινωνίας μας. Ἀπὸ τὸν φόβο τῆς πολύμορφης ἁμαρτίας ποὺ διεισδύει στὴν ὕπαρξή μας καὶ τὴν ἀλλοτριώνει. Ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ πόνου, τῆς ἀνέχειας, τῆς ἀσθένειας, τῆς μοναξιᾶς, τῶν κινδύνων καὶ θλίψεων ποὺ ἀπειλοῦ τὴ ζωή μας. Ἀπὸ τὸν φόβο τῶν πιεστικῶν προβλημάτων τῆς καθημερινότητος. Ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ ἀγνώστου, τῆς ἀποτυχίας, τῆς ἀβεβαιότητας γιὰ τὸ μέλλον. Καὶ τὸ κορύφωμα τοῦ μηνύματος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ θανάτου, τοῦ δικοῦ μας καὶ τῶν ἀγαπημένων μας, φόβο ποὺ συνθλίβει τὴν ἀνθρώπινη ζωή.
Ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως δὲν ἀναγγέλλει ἁπλῶς, ἀλλὰ μᾶς προσκαλεῖ νὰ μετάσχουμε στὴν ἐλευθερία ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Χριστός. Αὐτὴ ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὸν φόβο, δῶρο τοῦ Ἀναστάντος, πρέπει νὰ διαμορφώνει τὴ στάση τῆς ζωῆς μας. Τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως σὲ κάθε ἐποχή, καὶ στὴ δική μας ἰδιαίτερα, μαρτυρεῖ τὴν ἀνεξάντλητη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ παρὰ τὶς συνεχεῖς καὶ ὑβριστικὲς ἀρνήσεις τῶν ἀνθρώπων, παρὰ τὴν ἐπίμονη ὑποταγή τους στὸ κακό, καλεῖ ὅλους μας νὰ μετάσχουμε στὴν καινούργια δημιουργία, στὸν καινούργιο ἀναστάσιμο κόσμο κόσμο μιᾶς ἄλλης βιοτῆς, ποὺ εἶναι «τῆς αἰωνίου ἀπαρχῆς».
Αὐτὴ ἡ ἄλλη βιοτὴ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸ μῖσος ἐναντίον τοῦ συνανθρώπου, ἀλλὰ κατὰ τὸν ἀναστάσιμο ὕμνο ἀποτελεῖ πραγμάτωση τοῦ «ἀλλήλους περιπτυξώμεθα», δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸν φόβο τοῦ θανάτου, γιατὶ ἀπ’ αὐτὸν μᾶς «ἡλευθέρωσεν ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος», δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐνοχή, διότι «συγνώμη ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε», δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸ σκοτάδι τῆς κακίας, διότι «νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια», τέλος δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀπόγνωση, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως. «Χριστὸς γὰρ ἐγήγερται, εὐφροσύνη αἰώνιος».
Ἂς χαροῦμε, λοιπόν, ἀδελφοί μου, τὴν ἐλευθερία ἀπὸ κάθε μορφὴ φόβου, βαθαίνοντας τὴν πίστη μας καὶ τὴν ἀγάπη μας στὸν νικητὴ τοῦ θανάτου καὶ Κύριο τῆς ζωῆς μας. Ἀκόμη, ἂς θυμίσουμε καὶ στοὺς φοβισμένους ἀδελφούς μας ὅτι «Χριστὸς Ἀνέστη!»
Ἐπιμέλεια κειμένων: Πρωτοπρ. Σάββας Γεωργιάδης
Ἀπρίλιος 2025